Omdat gewoon alleen een potje rennen door het bos best saai kan zijn, probeer ik dingen erbij te doen die het wat leuker maken. Zo neem ik altijd mijn Jack Russel Freaky mee. Zij zorgt vaak voor extra uitdaging, door voor mijn voeten te gaan lopen waardoor hardlopen een soort van hordeloop wordt.

Natuurlijk heb ik ook een oordopje in met mijn favoriete muziek. En aangezien muziek luisteren alleen niet voldoet, loop ik ook regelmatig mee te blèren. Zo is het me al eens gebeurd dat ik lekker luid en vals mee aan het zingen was met ‘Highway to Hell’ van AC/DC en er plotseling toch zomaar iemand liep op het kruisende pad. Gelukkig heet het dan niet voor niets hardlopen wat ik doe. En kan ik dus uiterst hard weglopen van de plaats der schaamte!

Ook probeer ik hier en daar een boomstam of greppeltje te springen, tot ongenoegen van Freaky, soms wat kleine sprintjes te trekken, nieuwe onbekende bospaden uit te proberen en op verschillende ondergronden te lopen. Gewoon alleen maar rechtuit lopen wordt namelijk echt saai en mijn conditie vraagt ook steeds vaker om deze extra uitdagingen.

Zo denk ik dan weer terug hoe het allemaal eigenlijk begon. Het telefoontje met de vraag van Bit om mee te doen aan Ride & Run kwam mij eigenlijk best gelegen. Ik zat namelijk al een tijdje met het idee dat ik iets moest doen. Ik vond mezelf te zwaar en mijn conditie was gewoon slecht. Ik zat op het randje om er hinder van te gaan ondervinden tijdens het paardrijden. Maar je hebt nou eenmaal een keer die schop onder je reet nodig om werkelijk wat te gaan doen. En hoe begin je dan?

De uitdaging van Bit aannemen was dan ook niet moeilijk, want daarvoor had ik al een flinke schop onder mijn reet gekregen van een man waar ik behoorlijk tegenop kijk. Een icoon uit de paardensport, maar vooral een prachtig mens die helaas niet meer onder ons is. Gerrit-Jan Swinkels. In een column van hoofdredacteur Dirk Willem Rosie in de Paardenkrant konden we lezen: “Het mooie van Gerrit Jan Swinkels is dat hij uit mensen van alle rangen en standen het beste naar boven haalde. Van de werkvloer tot en met de board room, de mensen waren hem allemaal even lief. En hij zei iedereen de waarheid, om vervolgens van niemand op te kijken als het tegenovergestelde gebeurde.” Nou dat heb ik geweten!

Tijdens de eerste slipjacht die ik reed, reed hij ook mee. Terwijl we rustig van de eerste naar de tweede run stapten kwam hij naast mij rijden. Lichtelijk verrast doordat hij wist wie ik was, kletsten we wat over hoe leuk we het die dag hadden. Totdat hij zei: “Bianca, ik vind eigenlijk dat jij best wel goed kan paardrijden. En ik hoop dat je dit niet verkeerd op gaat pakken. Maar wordt het niet eens tijd dat je als sportvrouw iets aan je lichaam doet?”

Met m’n bek vol tanden heb ik iets gemompeld van dat hij gelijk had. Om vervolgens aan het einde van de jacht door hem een portje in de hand gedrukt te krijgen met de mededeling: “Ga er nou echt eens iets aan doen, maar je moet ook niet vergeten te genieten hè!” Helaas kan ik hem niet meer persoonlijk vertellen dat ik naar zijn wijze raad geluisterd heb.

Maar mede doordat iemand met zo een aanzien dit, op zo een eigen directe wijze tegen mij gezegd heeft, heeft wel dat wel over de rand geduwd om werkelijk door te zetten. Inmiddels ben ik nu heel wat kilo’s lichter en fitter. Meneer Swinkels, bedankt!


Bianca Schoenmakers

Bit-blogger Bianca Schoenmakers gaat rennen tijdens Ride&Run. Hardlopen, iets wat ze normaal zoveel mogelijk probeert te vermijden. Of ze nu – met alle Bit-lezers als stok achter de deur – in een hardloopjunkie verandert? De tijd zal het leren…