Fotografe Fleur Louwe wil met haar paard Europe meedoen aan Ride & Run. “Maar met Europe, mijn liever te snelle dan te langzame paard, kun je als ruiter niet de instelling ‘dat doen we wel ff’ hebben. Hier moet uiteraard voor geoefend worden.” Dus dat deed Fleur met een snelheid van 60 km per uur door het bos…

Fleur met haar paard Europe

Fleur met haar paard Europe.

“De eerstvolgende mooie dag na de uitnodiging ging ik met mijn zesjarige dressuurpaard het bos in. Aangezien hij het voorjaar in de bol had, ging dit bij het eerste bospad al wat heftiger dan gepland. Buitenrijden doe ik vaker met Europe, maar het is nog nooit een lekkere, relaxte rit geweest. Nu hij weer een jaartje ouder is en hij al vaker op wedstrijd is geweest, had ik toch goede hoop.” “De eerste, supersnelle rit nam ik maar voor lief. ‘Elke week ga ik een keer het bos in’, zei ik vastberaden. Nu – inmiddels weken verder – is de moed toch wel wat weggezakt. Enkele hoefijzers zijn vervangen, setjes peesbeschermers zijn spoorloos verdwenen en springschoenen wat zijn dat…?! Europe wordt alles behalve rustiger in het bos. We rijden vaak op nieuwe paden, soms op een bekend pad, maar het blijft lastig. Ook al rijd ik met een ander paardenmaatje, dat maakt helaas geen verschil.” “Tempocontrole is ver te zoeken. Een snel paard vind ik juist leuk, maar de controle houd ik wel graag zelf. Vaak zet ik een app op mijn mobiel aan die de route en de snelheid meet. Ons record staat momenteel op 60,3 kilometer per uur. Dit was uiteraard niet mijn keus, maar de zijne… Mijn mascara was uitgelopen richting mijn oren en de adrenaline steeg tot ver boven mijn hoofd. Ik moet toegeven: het was gaaf, maar zeker niet voor herhaling vatbaar!” “Behalve het vlotte tempo heeft Europe er ook een handje van om zich onverwachts om te draaien, af en toe in combinatie met een steigeractie. De beugelriem die altijd om zijn hals hangt, komt elke rit weer van pas. Ik wil hem niet continu in zijn mond trekken, dus houd me vaak hieraan vast als hij gek doet.” “Het gekke is dat hij op wedstrijden (ook in het outdoorseizoen) fijn te rijden is. Maar zodra we het bos ingaan, is het bijna een kwestie van overleven. Het oefenen voor Ride & Run heb ik op een laag pitje gezet, maar een ontspannen bosrit kunnen maken, is zeker nog een doel. Hoe kan ik dit nu het beste aanpakken?”

Groetjes, Fleur

We vroegen springamazone Bianca Schoenmakers of ze tips heeft voor Fleur en andere ruiters die dit probleem herkennen. “Een buitenrit hoort een leuke afwisseling en ontspanning te zijn, maar dat is in het geval van Fleur zeker niet zo. Toch denk ik dat met wat training en consequent zijn dit probleem wel op te lossen valt,” reageert Bianca Schoenmakers. Lees hier haar buitenrijtips.

“Om heel eerlijk te zijn, en waarschijnlijk krijg ik door deze opmerking half dressuurminnend Nederland over me heen, denk ik dat dit een beetje een dressuurruiter-probleem is. Natuurlijk hebben wij (springruiters) ook wel eens problemen met buitenritten, maar zulk extreem controleverlies is mij gelukkig nog niet voorgekomen.”

“Springpaarden worden meestal wat losser aan de voorkant gereden. Onze paarden trainen wij zo dat we ze aan de voorkant soms redelijk los kunnen laten, zonder dat ze dan de overhand gaan nemen. Ook vinden we het niet erg als ze een keer iets uit elkaar op de voorhand vallen, want dan kunnen wij erop oefenen dat we ze vanuit die ‘verkeerde’ balans weer snel bij elkaar op het achterbeen krijgen, zonder daar al te veel moeite voor te hoeven doen. Loslaten, het lichaam lang laten worden en op de voorhand landen, is namelijk precies wat er elke sprong gebeurd, waarna ze weer snel klaar moeten zijn voor de volgende sprong. Van een dressuurpaard wordt er verlangd dat hij van voren opgericht loopt, met het gewicht zoveel mogelijk op de achterhand. Er wordt niet gewenst dat het paard in een proef hier vanaf wijkt, dus daar wordt dan ook op getraind. Hierin gaat het soms fout in mijn ogen. Het paard wordt te veel vast- en bij elkaar gehouden, waardoor hij niet goed leert hoe hij snel weer moet gehoorzamen als hij een keer uit die houding valt.”

“Vaak gaat het hier mis bij ruiters tijdens een buitenrit. Voorkom dat het paard het initiatief overneemt. Het is belangrijk dat je hier thuis al op traint door bijvoorbeeld veel korte tempowisselingen te rijden en laat je paard ook eens wat losser aan de voorkant. Als hij te veel initiatief neemt en op de voorhand valt, dan heb je daar mooi je trainingsmomentje en kun je hem leren weer snel op jouw hulpen te reageren. Maak ook af en toe eens een sprongetje ter afwisseling! En als dat goed gaat, ga dan eens door de bak galopperen zoals je in het bos zou doen, verlichte zit, hand ontspannen en versnellen.”

“Verlies je bij deze (bak)training geen controle meer, dan ben je klaar om weer naar buiten te gaan. Om te beginnen zou ik een martingaal aandoen. Mocht het paard zijn hoofd omhoog steken om te gaan lopen, dan heb je net wat meer te vertellen, omdat het bit op de juiste manier op de lagen in blijft werken. Bovendien heb je hieraan ook een halsriem zitten die je mooi vast kunt pakken in geval van nood.”

“Ga de eerste keren naar buiten na afloop van een training. Met een te fris paard naar het bos gaan, is meestal geen goed idee. Plan een klein rondje en train zo door zoals je in de bak deed. Op deze manier houd je hem bij de les en voor hem is er dan geen verschil tussen de bak en het bos. Pas als dit na een aantal keer lekker gaat, dan zou ik een galopje wagen. Gewoon op dezelfde dressuurtrainingsverantwoorde manier als in de andere gangen. Eigenlijk wil ik elke ruiter adviseren om buitenritten van het begin af aan onderdeel van de training te maken. Hoe vaker een paard het doet, hoe gewoner hij het gaat vinden.”

“Of je dit met of zonder maatje moet doen hangt helemaal van je paard af, maar een heter paard is meestal iets kalmer zonder ander paard erbij. Als je op deze manier consequent, maar toch gedurfd aan de slag gaat verwacht ik dat je binnen een paar weken een gecontroleerde buitenrit kunt maken. Mooi op tijd klaar voor Ride & Run dus!” Succes en tot in Ermelo!

Bianca